Η εξοχικη κατοικία στεγάζει μια τριμελής οικογένεια και προσεγγίζει μια απλόχωρη εγκατάσταση, απάνω στη θάλασσα, τη γεωργική γη, τον αγρό ή το ανεξημέρωτο /ατίθασο τοπίο με έναν θαυμάσιο φυσικό χώρο μπροστά της όπου ο κάθε χρήστης θα μπορεί να βουτήξει “κατ’ ευθείαν” μέσα σ αυτόν, με την θέα από το δωμάτιο του ή το καθιστικό, και οποιοδήποτε άλλο εσωτερικό, ενδιάμεσο ή εξωτερικό χώρο. Στόχος ήταν το κτίσμα να εντάσσεται αρμονικά και φυσικά στο χώρο του συγκεκριμένου τοπίου , στην μορφολογία του εδάφους, χωρίς να διαταράσει την ισοροπία της φύσης. Ετσι καταλαβαίνουμε το πως προκύπτει η ογκοπλασία του. Το κτίριο αποτελείται από δυο βασικούς όγκους. Ο ιδιωτικός χώρος των κατοίκων (υπνοδωμάτιο και χώρος εργασίας) εξελίσσεται κατακόρυφα , ενώ ο κοινός χώρος εξελίσσεται οριζόντια (κουζίνα, καθηστικό, μπάνιο). Επίσης οι δυο όγκοι διαφέρουν ως προς την κλίση του υολοστασίου που βρίσκεται στην όψη τους. Στον ιδιωτικό χώρο η τζαμαρία στρέφεται προς τα μέσα που σημαίνει ότι η επιφάνεια του δαπέδου εέναι μεγαλύτερη από την επιφάνεια της οροφής, κάνοντας έτσι το κτίριο ποιο σταθερό. Αντίθετα στον οριζόντιο όγκο η τζαμαρία στρέφεται προς τα έξω, αυξάνονταν έτσι το οπτικό πεδίο προς την θάλασσα.
